Word lid!
20 december 2018

Interview met Joop Beelen: "Samen bouwen aan verbetering"

Vanaf 1 januari 2019 is Joop Beelen directeur van de vier nieuwe verenigingen die voortkomen uit de BOSK: CP Nederland, EMB Nederland, Schisis Nederland en Spina Bifida en Hydrocephalus Nederland. Met 15 jaar ervaring bij de stichting Hoormij op zak weet hij als geen ander hoe waardevol ervaringsdeskundigheid is.

Door: Corine van Rijswijk

Foto: Joris Louwes

 

Wat is je achtergrond?
'Ik kom uit de Bollenstreek waar ik mijn jeugd grotendeels spelend in de duinen heb doorgebracht. Na de middelbare school ging ik psychologie studeren in Utrecht en heb me in het Utrechtse studentenleven gestort. Na 15 jaar studeren en werken in de stad trok het buitenleven weer. Mijn vrouw Ariane en ik zijn toen naar Doorn verhuisd waar we aan de rand van het bos wonen. Ideaal want je loopt zo het bos in en aan de andere kant zijn de weilanden en de polders.'

Wat doe je graag in je vrije tijd?
'Jarenlang heb ik hardgelopen maar mijn knieën zijn aan slijtage onderhevig, dus dat kan ik helaas niet meer doen. Ariane en ik hebben een tandem gekocht en hiermee maken we veel tochten. We laden alles op de fiets en gaan kamperen met een klein tentje. Eén of twee keer per jaar maak ik wandeltochten in mijn eentje en dan zoek ik de wildernis op. Ik ben een echte fan van Schotland, omdat je er overal mag kamperen, niemand tegen komt en natuurlijk omdat het een prachtig land is.'

 

Je hebt twee jaar gewerkt bij het fonds HandicapNL als manager Bestedingen.
'Ja, het was leuk om aan de andere kant van het loket te zitten: niet met een vraag om financiële steun maar bij de afdeling die bepaalt waar het geld naar toe moet. Het leukst was natuurlijk om de mensen op te bellen met het goede nieuws dat de subsidie voor een project toegekend was. Dat zijn bijzondere momenten in je werk. Ik kwam in 2016 in een turbulente periode waarin het fonds zich afvroeg: "Waar willen nu precies ons geld aan uitgeven? Maken we echt het verschil?" HandicapNL wil dat mensen met een beperking sterker in het leven staan, dat gezinnen ondersteund worden, dat zij sociale contacten kunnen opbouwen en dat de maatschappij betrokken raakt en blijft. In dat samenspel was ik een warm voorstander van concrete projecten die ook dicht tegen mensen met een handicap aan zitten.'

 

Je hebt vijftien jaar gewerkt bij de stichting Hoormij, waarvan 10 jaar als directeur. Welke lessen heb je daar geleerd?
'Er is een parallel wat betreft de ervaringskennis. De BOSK drijft ook op ervaringskennis. Ik heb geleerd dat je veel van elkaar kunt leren als je in hetzelfde schuitje zit. Het zijn niet alleen de tips en de kennis. Het gaat ook om de erkenning van 'Oh ja, jij hebt hetzelfde!' Dat geeft ruimte, bemoediging en inspiratie. Dat was bij de stichting Hoormij ook heel sterk.

Ik ben zelf slechthorend, mijn gehoorverlies is zo'n 65 decibel. Ik heb binnen Hoormij veel geleerd van hoe anderen omgaan met hun gehoorverlies. Het vraagt assertiviteit. Je moet durven zeggen "sorry, ik heb het niet verstaan" en dat is niet altijd leuk of je moet al vrij vroeg in het contact aangeven dat je slechthorend bent en dat vind ik soms vervelend. Tegelijkertijd zijn er veel handigheidjes en tips die je van anderen kunt leren. Die erkenning, uitwisseling en het leren van elkaar, dat blijf ik gewoon inspirerend vinden. Gehoorverlies is een handicap, en soms ook een flinke handicap, want je kunt er sociaal geïsoleerd door raken. Gelukkig kan ik er goed mee functioneren, één op één, in kleine groepen gaat het goed en in grote groepen met hulpmiddelen ook. Ik kom gelukkig een heel eind.


De stichting Hoormij is een federatie van verschillende verenigingen en binnen die verenigingen had je weer allerlei doelgroepen: de slechthorenden, in allerlei leeftijdsgroepen en met allerlei oorzaken voor hun gehoorverlies; mensen met oorsuizen (tinnitus); mensen met de ziekte van Ménière; en bijvoorbeeld mensen die opeens een fors gehoorverlies krijgen door een aandoening. Stichting Hoormij was ook nog eens actief voor kinderen met taalontwikkelingsstoornissen. Wat ik heel leuk vond bij Hoormij was: hoe kun je zorgen dat die aparte groepen zich goed kunnen organiseren en profileren binnen het totaal, maar ook oog houdt voor de gezamenlijke belangen. Deze ervaring zal in mijn nieuwe baan ook van pas komen.'


Er ligt een uitdagende klus op je te wachten. Wat trok je aan in deze functie?
'Ik heb de BOSK leren kennen als een heel sterke organisatie. Ik ken ze uit mijn werk voor HandicapNL en al voor die tijd uit de wereld van patiënten- en gehandicaptenorganisaties. Ik zag dat de BOSK heel goed in staat was om activiteiten te organiseren voor en door mensen waar het om gaat zoals bijvoorbeeld de onderzoeksagenda Kinderrevalidatie. Dat is een mooi voorbeeld van constructief samenwerken met artsen, onderzoekers en zorgverleners. Dat is knap want er zijn veel patiëntenorganisaties die geen voet aan de grond krijgen bij de specialisten om wie het gaat. Samen bouwen aan verbetering, dat vond ik iets kenmerkends van de BOSK. Het is een stijl die mij aanspreekt.

De veelvormigheid spreekt mij ook erg aan omdat er een flinke klus te doen is. De vier verenigingen opbouwen tot sterke, bloeiende verenigingen waarbij je van elkaars sterke kanten blijft profiteren en de gemeenschappelijke noemers blijft zien. Ik vind dat leuke vraagstukken. Dit wordt absoluut geen saaie baan. Elke dag zal anders en boeiend worden.'


Welke ambitie heb je? Wat wil je bereiken?
'De vier nieuwe verenigingen zijn verschillend van omvang en er liggen heel verschillende accenten van wat echt belangrijk is voor deze groepen. Ik denk dat de grootste uitdaging zal zitten in van de ene kant zorgen dat deze vier verenigingen scherp krijgen wat zij willen en tegelijkertijd zorgen dat ook de raakvlakken goed in beeld blijven zodat je optimaal kunt profiteren van wat je gemeenschappelijk hebt. Dat wordt zoeken naar een evenwicht. Om die dynamiek in gang te zetten, in een prettige sfeer van samenwerken en samen bouwen aan verbetering, dát zie ik als mijn opdracht.'

 

Naar overzicht