Word lid!

Het verhaal van de BOSK

Marie-Jes (83) en Hein Gehring (84) behoren tot de eerste lichting BOSK-leden. Toen hun zoon Hein junior geboren werd, moesten ze alles zelf uitzoeken. Hoe kun je 'gewoon leven' met een kind dat spastisch en blind is? Welke therapie zou Hein kunnen helpen? De Gehrings kwamen via een krantenartikel in aanraking met de BOSK. Hier vonden ze de lotgenoten en de informatie waarnaar ze zo hard op zoek waren. Voor Marie-Jes en Hein voelde de BOSK 'als een warm bad'.
Uit BOSK Magazine, nr. 1 2012. Hier lees je het hele artikel.

 

Thuisblijvertjes

Kinderen met een handicap gingen meestal niet naar school, in de jaren '50. In 1947 bestond er slechts één school voor speciaal onderwijs, een mytylschool in Amsterdam. Ook de medische zorg en aandacht voor deze kinderen liet flink te wensen over. Dit was een doorn in het oog van dr. Elsa Pereira-d'Oliveira. Zij schreef in 1950 een artikel over medici en spastische kinderen.

 

De gevolgen van een verjaardagsfeestje

Op een verjaardagsfeestje in 1950 ontmoette zij mevrouw Kraamer. Pereira-d'Oliveira vertelde over de reacties van zo'n 25 ouders op haar artikel. Samen besloten ze een bond op te richten voor ouders van spastische kinderen. Om ervaringen te kunnen delen, mensen uit hun isolement te halen. Zo werd de BOSK werd geboren in 1952: de Bond Ouders Spastische Kinderen.

 

Gewoon als het kan

De oprichters zetten direct de toon van de nieuwe organisatie: 'Gewoon als het kan, speciaal als het moet'. Al snel wilden ook ouders van kinderen met een andere lichamelijke handicap zich graag aansluiten bij de BOSK: spina bifida (open ruggetje), hydrocephalus (waterhoofd), meervoudig complexe handicap, schisis en andere handicaps. Dat kon. In 1971 werd de BOSK een vereniging van 'motorisch gehandicapten en hun ouders'.

 

Kinderen worden groot

De kinderen werden groter en namen langzaam maar zeker een eigen plek in binnen de BOSK. Ook zij vonden het fijn om lotgenoten te ontmoeten, maar ze hadden andere interesses en vragen dan hun ouders. Opnieuw veranderde de BOSK mee en noemde zich voortaan 'de vereniging van mensen met een lichamelijke handicap'.

 

Ook voor volwassenen

Inmiddels is een flinke groep kinderen van destijds volwassen geworden. Ook zij hebben eigen vragen, problemen en behoefte aan contact en informatie. De BOSK is zo op een natuurlijke manier gegroeid naar een organisatie van en voor mensen met een aangeboren lichamelijke handicap: ouders en hun kinderen, jongeren en volwassenen. Hier vinden zij elkaar en kunnen zij hun schat aan ervaringen delen – met een steuntje in de rug van de BOSK.