Word lid!

Opa en oma

En dan ineens...
Ben je oma van een kindje met een beperking

Door: Wil van de Meeberg

Oma worden: is vol verwachting uitkijken
naar een nieuw kindje met wie je intens verbonden bent.
Een geschenk, zo maar in de schoot geworpen door je eigen kind,
zoon of dochter.
Je bent zelf weer een beetje in verwachting, denkt terug en vooruit,
breit een truitje met een glimlach en vol van blijde gedachten.
Soms bekruipt je ook een gevoel van zorg:
in welke maatschappij komt dit kindje,
welke toekomst gaat het tegemoet?
Hoe bijzonder is het dat jouw kind het met degene die hij/zij liefheeft
aandurft om een kindje te krijgen. Wat een vertrouwen in het leven!
Een kindje krijgen is niet vanzelfsprekend
dat, weten we allemaal. De vreugde om het komende mensje
is dan ook groot! Voor Oma en zeker ook voor Opa,
die nu tijd heeft om van dit kind te gaan genieten
en er leuke dingen mee te doen.

 

En dan ineens komt het bericht dat de boreling er is.
Gelijk hoor je aan de stem dat er meer is, dat er verwarring,
ontsteltenis en vooral ook verdriet is.
Bij jouw grote kind voor wie je alles zou willen doen!
Niet je eigen verdriet is het pijnlijkst
maar dat je eigen kind dit verdriet en deze teleurstelling
moet doorstaan.
Als grootouder lijdt je een dubbel verlies:
je grote kind dat nooit meer dezelfde zal zijn,
niet meer vol verwondering in de wereld zal staan
maar zal weten van rouw, gemis, strijd en veel zorgen
voor de toekomst. En dat een leven lang.
En het verdriet over het kleine kindje
dat een leven van overleven en zorg tegemoet gaat.
Alle vragen naar het Waarom?, en waarom Zij? vechten om voorrang
en antwoorden zijn er niet. En je breit nu een "tranentruitje".

 

En toch, toch ben je ook samen blij met dit nieuwe kindje
dat een naam krijgt, een eigen plekje.
En je geeft een cadeautje en eet een beschuitje tussen de tranen door.
En je houdt het vol vertedering vast en belooft jezelf:
wij zullen er zijn voor jou.

 

En dus overleg je met de grote kinderen:
kunnen we iets doen? Ja, luisteren maar we willen meer....
Mee zorgen, mee denken, oppassen
zorgen dat de "jonge ouwelui" er soms even uitkunnen,
jong kunnen zijn met vrienden.
Met het kind "met een deukje" een band kweken, plezier maken
en niet alleen de beperking zien maar ook de grappige, gekke dingen.
Trots zijn op de kleine held(in)! Want ieder ding dat lukt is geweldig en het plezier is dubbelgroot! Maar er is meer werk aan de winkel:
voor de andere kinderen zorgen, hen extra aandacht geven,
met hen erop uit trekken en de draad van het gewone leven vasthouden.

 

Als Opa en Oma openen we een bankrekening voor dit kind:
je weet nooit waar het goed voor is. Geld mag niet de reden zijn
dat hij later niet gelukkig kan zijn.

 

Als Opa en Oma organiseren we onze Opa en Oma in Actie-campagne.
Met veel plezier zamelden we op ludieke wijze geld in, 15.000 euro in drie jaar!
Schreef Oma columns voor de BOSK en deed Opa mee aan Steptember.
Het verdriet en de zorgen blijven, ja waarschijnlijk ons leven lang
maar we weigeren om ons leven en het plezier met de kleinkinderen
daardoor te laten bepalen. Dan wordt een beperking pas echt een BEPERKING.

 

En we zijn blij met onze "grote kinderen". Ze redden het met elkaar en hun kinderen. Ook dat is een geschenk!